پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند                      بلبل شوقم هوای نغمه خوانی میکند

بلبلی در سینه مینالد هنوز اندر چمن                      با خزان هم آشتی و گل فشانی می کند

همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دست                      طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می کند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساخته                      آنچه گردون میکند با من نهانی میکند

 نای ما خامش ولی این زهره ی شیطان هنوز                      با همان شور و نوا دارد شبانی می کند

ما بداغ عشقبازیها نشستیم و هنوز                      چشم پروین همچنان چشمک پرانی می کند

میرسد قرنی به پایان و سپهر بایگان                       دفتر دوران ما هم بایگانی می کند

شهریارا گو دل از نامهربانان مشکنید                       ورنه قاضی در قضا نامهربانی میکند

                                                                                                                  استاد دکتر شهریار

به مارمولک فکر کن .

او تمام عمرش را روی زمین می گذراند . به پرندگان غبطه می خورد و از آنچه سرنوشت برایش مقدر کرده است آزرده است .

فکر می کند : (( من منفورترین مخلوق عالم هستم . زشت ُ چندش آور و محکوم به خزیدن روی زمین . ))

روزی مادر طبیعت از مارمولک می خواهد که پیله ای بتند . مارمولک وحشت زده می شود . او تا آن روز هیچ پیله ای نتنیده است . خیال می کند که با این کار مقبره اش را می سازد و خود را برای مردن آماده می کند .

با وجود همه ی ناخرسندی اش از زندگی به خداوند گله می کند : (( خدایا " حالا که به این زندگی عادت کرده ام میخواهی تمام چیزهای اندکی را که دارم از من بگیری . ))

با نومیدی خود را در پیله محبوس می کند و در انتظار سر انجام کار می ماند .

بعد از چند روز متوجه می شود که به پروانه ای زیبا بدل شده است . می تواند به آسمان پر بکشد و همگان او را تحسین می کنند .

مارمولک از معنای حیات و کارهای خداوند حیران می شود .

کتاب مکتوب اثر پائولو کوئیلو              

من فریبا نعیمی هستم . این وبلاگ تازه تاسیس است . امیدوارم با نظراتتون در گسترش وبلاگ کمک کنید .

این اولین پست من بود . بازم سر بزنید .